Reactie van een klant

Ingezonden
artikel

De algemene vergunningplicht voor sekswerkers in Nederland:

Voorzienbare gevolgen van weerstand in  de sector

 

Sekswerk is natuurlijk een controversieel en veelbesproken onderwerp waarbij verschillende perspectieven en debatten betrokken zijn. Eén van de recente discussiepunten betreft de mogelijkheid van een algemene vergunningplicht voor sekswerkers in Nederland. Daar heb ik mijn bedenkingen bij.

 

Reden van mijn bericht. Ik reageer als klant en geïnteresseerde, die ook veilig van seksdiensten gebruik wil maken en gruw van misstanden waarover ik lees maar gelukkig nooit heb ervaren. Daarom reageer ik, omdat ik zelden serieuze reacties van andere klanten zie.

 

Met het Wetsvoorstel, de Wet regulering sekswerk, is de politiek voornemens
om een algemene vergunningplicht voor alle sekswerkers in te voeren. Deze wet
ligt voor aan de Kamers ter behandeling.

Met een (tussen-)wet die tot dat moment van kracht moet worden, de Wet
gemeentelijk toezicht sekswerk
, als toevoeging aan de Gemeentewet, moet het
gemeenten mogelijk maken om bij een controle de gegevens van sekswerkers in de
vergunde bedrijven te noteren, vast te leggen voor een volgende controle en
eventueel te delen met andere Diensten. Dit wetvoorstel is nog niet in de
Kamer, maar wel door de internetconsultatie. 

De bedoeling van beide wetten: Ter voorkoming en terugdringing van mensenhandel.

 

Ik betwijfel niet het doel maar wel de haalbaarheid. Ook de VER heeft bij
herhaling aangegeven dat deze wetgeving tegengesteld aan het doel zal werken en
dat nut en noodzaak ontbreken en handhaving zal mislukken. Dat blijkt ook uit uw
reacties via de internetconsultaties op beide wetten. Ook andere organisaties
hebben daar meermaals uitdrukkelijk op gewezen.

 

Mijn zorgen richten zich op de te voorziene gevolgen van een dergelijk beleid in het
licht van de weerstand die de meerderheid van sekswerkers in Nederland tegen
overheidsbemoeienis en met name de registraties, heeft als het om hun vrije vak
gaat.

 

Ik krijg dan ook sterk de indruk dat de Haagse politiek zich onvoldoende verdiept
in de feitelijke situatie van het sekswerk en afgaat op wat Gemeenten en
Diensten als wensenlijstje indienen om hùn werk te vereenvoudigen en dat de
belangen van sekswerkers en de bedrijven daarvoor dan maar moet wijken. Het
irriteerde me ook dat dan telkens naar voren komt dat de belangen en veiligheid
van sekswerkers daarmee gediend zouden zijn.

 

Context van sekswerk in Nederland

 

Nederland heeft een prostitutiebeleid dat gericht is op het beschermen van de rechten en
veiligheid van sekswerkers. Het huidige beleid heeft geresulteerd in legale
prostitutie *1, waarbij sekswerkers geacht worden belasting te betalen
en toegang hebben tot gezondheidszorg en andere sociale voorzieningen.
Bovendien is prostitutie gelegaliseerd om mensenhandel en gedwongen sekswerk te
bestrijden en sekswerkers zelfbeschikking te bieden. Na bijna een kwart eeuw
blijkt slechts een fractie van het sekswerk-aanbod aangeboden te worden in vergunde
bedrijven. Het veel grotere aanbod daarbuiten wordt heel verschillend
beoordeeld.

Mensenhandel in vergunde bedrijven komt er bij mijn weten niet voor en het zou tot sluiting
leiden indien de leiding daaraan zou meewerken of daar kennis van heeft. Voor
zover ik dat kon nagaan is dat de laatste 10 – 15 jaar niet meer voorgekomen. Toch
wil men ook die sekswerkers registreren / vergunnen; men is via een bedrijf al
geregistreerd en bij de fiscus bekend. En naar mijn idee is legaal werken in
een bedrijf voor een mensenhandelaar eerder een risico dan een voordeel. 

Natuurlijk kan iemand werken in een bedrijf die buiten dat bedrijf door een partner of
vriendje worden ‘aangestuurd’ – dat kan. Maar ik betwijfel ten zeerste of alle
sekswerkers vergunnen dan de oplossing is.

 

Het sekswerk is echter een vrij beroep (nog wel) en dat zou betekenen dat wanneer
er ook door de overheid wordt opgetreden buiten de vergunde bedrijven – om dat werk
te verhinderen – het eigenlijk alleen gaat om een illegale vestiging van de
werkplek.

Wel kan het zijn dat een sekswerker niet in Nederland zou mogen werken; dan gaat
het om illegaal werk mogelijk ook over illegaal verblijf of leeftijd.

Soms gaat het om niet-vergunde bedrijven, als er meerdere personen werken en daar
leiding is die dat aanstuurt; dan is sluiting van zo’n pand ook terecht.

 

Het gaat in al die gevallen toch niet per definitie over een illegaal beroep van de
sekswerker of om een mensenhandel-slachtoffer? Zelfs dan is het de
uitzondering. Die indruk/ sfeer wordt wel gegeven in de media – en dat lijkt dan
weer vaak de basis van politieke meningsvorming – in debatten in de Kamer en in
gemeenteraden wordt dan niet zelden naar artikelen of uitzendingen verwezen.

Mensenhandel, uitbuiting, dwang en onvrijheid moeten overigens wel bestreden worden. – zéker niet onder het tapijt geveegd te worde. Maar nevengevolg van zulk en het voorgenomen beleid is dat andere sekswerkers daarmee juist geschaad worden.

 

Weerstand tegen overheidsbemoeienis

 

Ondanks de legale status van sekswerk in Nederland hebben sekswerkers vaak weerstand
tegen overheidsinterventie en regulering. Ze werpen verschillende argumenten
op, waaronder het behoud van individuele vrijheid, autonomie en privacy, het
voorkomen van stigmatisering en het controleren van hun eigen werkcondities.
Veel sekswerkers voelen dat zij als volwassen professionals het beste in staat
zijn om hun eigen belangen te behartigen zonder tussenkomst van de overheid. Ik
kan dat bevestigen vanuit mijn persoonlijke ervaringen en waarnemingen en het
lijkt me dat het overheids-beleid en -controles er ook alle aanleiding toe geeft
om uit het zicht te blijven werken.

 

Voorzienbare gevolgen van een algemene vergunningplicht
of registratie

 

1.    Stigmatisering en sociale uitsluiting:

Een algemene vergunningplicht zou kunnen bijdragen aan verdere stigmatisering van
sekswerkers, waardoor hun sociale acceptatie en integratie wordt bemoeilijkt.
Als sekswerkers gedwongen worden zich te registreren bij de overheid, zou dit
een negatieve invloed kunnen hebben op hun sociaal leven, familie- en
persoonlijke relaties, en zelfs hun kansen op ander werk. Het doel om juist meer
veiligheid en bescherming te willen bieden is prematuur.

 

2.    Toename van illegaliteit:

Als sekswerkers weigeren zich te registreren of werkzaam zijn zonder vergunning,
zou een algemene vergunningplicht leiden tot een toename van illegale
prostitutie. Sekswerkers kunnen er de voorkeur aan geven om ondergronds te
werken om aan de eisen van de vergunning te ontsnappen, wat hun veiligheid en
gezondheid in gevaar kan brengen.

Tijdens de Corona-periode is dat ook duidelijk geweest dat (toen illegaal-) aanbod ook
snel te regelen was door de sekswerkers.

 

3.    Gebrek aan controle en bescherming:

Sekswerkers hebben zorgen geuit over mogelijke negatieve gevolgen van overheidsbemoeienis, zoals gebrek aan controle over hun eigen werkcondities en uitingsvrijheid. Een algemene vergunningplicht kan betekenen dat sekswerkers moeten voldoen aan specifieke regels en voorschriften die hun professionele autonomie beperken.
Dit kan nadelig zijn voor sekswerkers die liever onafhankelijk en flexibel
willen werken.

 

4.    Toename van risico’s en onveiligheid:

Het opleggen van een algemene vergunningplicht kan leiden tot minder zichtbaarheid
van sekswerkers en daarmee tot een toename van risico’s en onveiligheid. De
registratie kan mogelijk toegang geven tot persoonlijke informatie van
sekswerkers, wat kan leiden tot stalking, discriminatie of andere vormen van
geweld gericht op sekswerkers.

 

5.    Toename van mensenhandel en uitbuiting:

 Indien sekswerkers die zonder vergunning werken worden gecriminaliseerd, kan dit een vruchtbare voedingsbodem worden voor mensenhandel en uitbuiting. Sekswerkers die zich om verschillende redenen, zoals angst voor vervolging in het land van herkomst of vanwege de familie-eer bij bekend worden, niet kunnen of willen registreren, lopen ook nog eens een extra verhoogd risico op uitbuiting door criminele organisaties. Problemen die zich niet beperken tot hen die de Nederlandse taal onvoldoende machtig zijn; ook Nederlandse sekswerkers kan dat treffen.

 

De sekswerker is dan in een chantabele positie – ook van de klanten, bijvoorbeeld door te
dreigen met aangifte – om diensten te krijgen die de sekswerker niet wil
leveren of voor aanpassing van de prijs.

In andere wetgeving wordt de klant ook verplicht om te melden als er een vermoeden
is van minderjarigheid of mensenhandel – dit kan ook negatief werken en dienen als dreigmiddel. Daar werd ik door een sekswerker uitdrukkelijk op gewezen. Daar is kennelijk nooit rekening mee gehouden dat zo’n valse aangifte bijvoorbeeld via M ook mogelijk is. De klant heeft slechts een ‘vermoeden’ – dan is het nooit een valse aangifte – vals melden heeft dan geen gevolgen.

 Het is ook een misvatting te denken dat het veelvoorkomende situaties van

misstanden zijn maar het is wel een constant risico, hetgeen dan druk op de
sekswerker legt.

Dat kun je alleen regelen door juist sekswerk verder vrij te geven – zoals ik
hoorde zijn er enkele gemeenten met een proef al mee bezig. Als ik goed
begrepen heb zal nieuwe wetgeving daar ook weer zand in die machine gooien!

 

 Conclusie

Terwijl sekswerkers in Nederland een meerderheid vormen die tegen overheidsbemoeienis
zijn als het om hun vrije vak gaat, zijn er meerdere voorzienbare problemen in de invoering, toepassing en handhaving te verwachten. Het zal derhalve geen bijdrage leveren aan het voorkomen en terugdringen van mensenhandel en uitbuiting. In tegendeel!

 

Dit wilde ik
even kwijt.

 

Voetnoot redactie ‘De VER’: *1  In
2000 werd het zg ‘bordeelverbod’ opgeheven waardoor de organisatie van
seksbedrijven na 30 jaar ‘gedogen’ legaal werd  –  het
vak van de sekswerker was altijd al een legaal en vrij beroep (tot de Wrp van
kracht is…).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *